Niks

We beginnen rond acht uur 's ochtends bij het Freshly 'n Hot cafe tegenover het guesthouse. Letterlijk de straat over en aanschuiven maar.
Daarna smeren we een laag muggenspray en wandelen we een stukje over het strand, door de branding of langs de heuvel met tempels.
Rond lunchtijd strijken we neer bij het Gecko Cafe (waar de broers me nog herkennen van twee jaar geleden!) of bij Moonrakers. Daarna gaan we op zoek naar een fruitkar voor de vitamientjes. Vandaag is er geen fruitkar te vinden, dus we gaan straks nog een rondje. De rest van de middag hangen we op de gallerij voor onze kamer, we drinken liters water, lezen en fröbelen wat.
Zo tegen zessen vragen we aan elkaar waar en wat we die avond willen eten. Daar kiezen we een restaurantje op uit. Eerst nog een nieuwe laag muggenspray en dan vertrekken we vaak net voor de stroomstoring invalt.

Zo vullen we onze week in Mahabalipuram. Met niks. Met dakterrassen, strandwandelingen en boeken. Heerlijk!

Dag Delhi

We zijn klaar met het noorden. Letterlijk en figuurlijk. Na drie weken reizen moeten we de batterijen even opladen. Morgen vliegen we naar het strand. Daar resten ons nog zeven dagen in zuidelijk India.

Mijn vorige twee reizen door India speelden zich in het zuiden en westen af. Eerst reisde ik van Mumbai naar Bangalore en daarna maakte ik een ruime ronde door het zuiden beginnend en eindigend in Chennai. Ik maakte op een ontspannen manier kennis met India. Het zuiden vind ik relaxt, rustig, relatief -heel relatief- schoon, groen en vrouwvriendelijk.

De afgelopen drie weken reisden we door Rajasthan, Delhi en Varanasi. Ik kan nu concluderen dat dit een ander land is dan wat ik de vorige keren heb leren kennen. Ik vind het noorden vele malen viezer, smeriger en stinkender. Het is natuurlijk niet alleen maar negatief: we zagen majestueuze forten en paleizen, maakten gezellige treinritten met Indiase meiden tegenover ons, we sliepen in kleine guesthouses bij families thuis en deden boodschappen op de mooiste markten. Dat is ook het noorden.
Maar toch, we zijn beide na drie weken moe. Moe van het constante opletten. Uitkijken dat je niet in het riool stapt, dat je niet tegen een rickshaw loopt, opletten wat die man van je wil. Moe van het eindeloze afwimpelen van mannen die je naar hun winkel willen hebben of die te goedkope taxiritten aanbieden, moe van de non-stop geluidsstroom op straat. Over vrouwvriendelijkheid later meer.

Mijn eindconclusie is positief, zeker weten. Ik had deze reis met mijn zus niet willen missen en ik zal anderen India ook aan blijven raden. Toch denk ik dat mijn liefde voor het zuiden groter is. Ik kom nog een keer terug naar het noorden om van Delhi via Udaipur en Gujarat naar Mumbai te reizen, dat is bij deze beloofd. Over een jaar of twee, drie.

Morgen vliegen we naar Chennai, daar haalt een taxi ons op en laten we ons naar Mahabalipuram rijden. Heelijk, terug naar het zuiden!

Heilig en rein gaan niet altijd samen

Varanasi is heilig, spiritueel, vol met wierook, vol met saddhu's, kleine tempeltjes en offerbloemen.
Varanasi is viezig, smerig, het stinkt en de rivier is sterk vervuild.

Ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Het is bizar dat je het ene moment geniet van een zoete verse lassi en dat er twee seconden later een stinkend lijk door de straat gedragen wordt. 's Ochtends lopen we langs de rivier in het allermooiste ochtendlicht richting het noorden, waar we zo tegen de vlammende brandstapels aan lopen. Mensen wassen hun kleding in het vieze rivierwater en baden er daarna zelf in. Ik vraag me af of ze er echt schoon van worden, of dat alleen hun zonden of andere negatieve elementen met het zeepwater weggespoeld worden. In de straten wordt een kleurrijke groentemarkt gehouden op houten platen vlak boven het open riool. De vele koeienstront ligt ruim uitgesmeerd over de straten en vlak ernaast zijn mooie winkeltjes te vinden. Langs de rivier wordt elke blanke toerist aangeklampt voor boottochten, offerbloemen of dubieuze donaties voor een saddhu. Tien meter van de rivier is de binnentuin van het guesthouse een groene oase van rust.

Varanasi is een stad van uitersten. Van hele extreme uitersten.

Als de trein vertraagd is

Zondagavond rond 18.00h halen we onze rugzakken in het hotel. We nemen afscheid en lopen door de drukke Main Bazaar naar het New Delhi Railway Station. Aangekomen zien we tot onze grote schrik dat de nachttrein naar Varanasi niet meer om 20.40h vertrekt, maar pas om 00.30h. Nog bijna zes uur wachten!? De tijd lijkt onmetelijk lang.

We nemen plaats in de Ladies Waiting Room en spreken wat opties door. Wat als de trein ergens de komende uren gecanceld wordt? Dan gaan we terug naar het hotel en skippen we Varanasi. Willen we het proberen om een last minute ticket in sleeperclass op een andere trein te bemachtigen? Nee, 12 uur in sleeperclass lijkt ons helemaal niks. Die negen uur van gisteren waren lang genoeg. We leggen ons neer bij de vertraging en besluiten het maar gewoon leuk te maken. Niemand klaagt hier tenslotte. Wonderbaarlijk.

In de Ladies Room wordt het steeds drukker en rumoeriger. We kunnen elkaar bijna niet verstaan.  Als ik naar de wc ga, zie ik dat iemand een drol naast de pot heeft gelegd. Nee, dat was bepaald geen kinderpoepje. Hoe krijg je zoiets in vredesnaam voor elkaar? En waarom? Waarom? Met natte voeten door de laag ranzig water kom ik weer terug bij onze plaatsen. We hangen nog wat, maar worden helemaal gek van het geluidsniveau en pakken onze tassen.

Bij de perronsnackbar proberen we kachori of samosa's te bestellen. Er blijkt nog keuze uit een vegetarische hamburger of iets dat ik niet versta. Doe dan die burger maar. We eten een klef broodje met pittige groenteburger en tomatensaus. Lekker, warme vulling in je maag op een avond dat het diner er bij in schiet.

We slenteren verder over het perron en proberen de Upper Class Waiting Room. Daar mogen we met onze AC 2 tickets ook in. Hier is het rustiger dan bij de Ladies, het moet lukken om hier ook twee uurtjes te hangen. De bankjes zijn allesbehalve comfortabel, we schuiven wat heen en weer op onze stoel en maken de uren vol. Rond 22.00h maken we kennis met een Duitse backpacker die ook op de vertraagde trein wacht. Sabine is intussen weer naar het infobord gelopen en komt terug met het nieuws dat we nog een uur en 20 minuten langer moeten wachten. Vertrek zou nu rond 01.50h zijn gepland. Met z'n drieën zuchten we een keer diep.

We besluiten een Plan B te maken: als er om 04.00h nog geen trein is, skippen we Varanasi en wachten we tot het licht wordt om opnieuw Delhi in te gaan. Intussen hopen we dat de trein gewoon gaat komen, want we willen graag naar Varanasi. Maar niet koste wat kost, het moet wel leuk blijven.

Rond 23.00h komt een vrouw ons in Hindi 'vertellen' dat onze tassen op de banken moeten. Geen idee waarom, maar iedereen doet het. Even later komt een groepje van tien jongens de wachtruimte schoonmaken. Op z'n Indiaas: met opengeknipte flessen water, een heksenbezem en een soort schuif. Het frist er wat van op, meer niet.

We worden de wachtruimte zat en gaan een rondje lopen. Eens op Platform 13 kijken, daar zou onze trein vertrekken. Het perron ziet zwart van de mensen, allemaal wachten ze op de vertraagde trein. Liggend, hangend, slapend op de stenen vloer. We voelen ons niet echt op ons gemak en lopen verder naar de andere kant. Daar vinden we nog meer wachtruimtes vol onbetrouwbare mensen. Op de vloer in een hal ligt een man in onnatuurlijke houding in zijn eigen braaksel. We twijfelen of hij nog leeft, of eigenlijk weten we wel dat hij niet meer leeft, maar aan die optie denken we liever niet. 

Na wat omzwervingen vinden we een Executive Lounge, hier mogen we voor 350 roepies per persoon naar binnen (4,50 euro). In ruil voor de roepies zitten we veilig achter een deur waar je alleen met een pasje binnen komt. Gratis eten en drinken, gratis wifi en schone toiletten. Waarom wisten we dit niet eerder? Ik stuur het guesthouse in Varanasi een mail dat we vertraagd zijn en dat ze ons niet om 8.30h op hoeven halen.

Na anderhalf uur in de lounge, kunnen we naar perron 13 waar onze trein klaar staat. Hoe fijn! In de AC2 vinden we onze plekken, waar uiteraard al iemand ligt... het zal ook eens niet. De beste man heeft zich in de wagon vergist en vertrekt. We installeren onze dekens en na tweeën vertrekt de trein dan eindelijk richting Varanasi.

Een gebroken slaap volgt. Ergens rond zeven uur ontbijten we met meegebrachte crackers en een Snickers. Even later komt de theemeneer langs en worden we verder wakker met zoete thee. Heerlijk. Nog even later komt er een heus ontbijt langs. We kopen twee mysterieuze aluminium bakjes en laten ons verrassen. Twee kleffe witte boterhammen met omelet (Sabine) en groentedingetjes (Jody) met roze ketchup. De ketchup heb ik vakkundig in mijn groene broek gesmeerd. 

We komen tergend langzaam in de buurt van Varanasi, maar we staan meer stil dan dat we rijden. Ruim na drieën komen we dan eindelijk aan. Zeven uur later dan gepland. Moe en blij.

We denken er nog maar niet aan dat we woensdagavond weer terug naar Delhi moeten met de nachttrein...

Verkiezingen

Er zijn verkiezingen op handen. Wat er gekozen kan worden, is niet duidelijk. Dat het belangrijk is, staat vast. De afgelopen twee weken in Rajasthan kwamen we overal aanplakbiljetten tegen en om de haverklap reden er rickshaws langs met megafoons erop. TV debatten ziet geen hond, dus alle promotie vindt op straat plaats.
Als we de jongen op het dakterras in Pushkar goed begrepen zijn de verkiezingen in Rajasthan vandaag bezig. Die in New Delhi, waar we nu zijn, vinden als het goed is aanstaande woensdag plaats. Dan zijn wij in Varanasi, gelukkig.
Op dit moment zien we overal in de stad bijeenkomsten. Mannen met flyers, podia met luidsprekers en stoelen en zo groot mogelijke reclameborden langs de hoofdwegen. Er is overdadig veel politie op de been, wat maakt dat we bijeenkomsten op straat het liefst vermijden. De sfeer is relaxed, maar je hoeft in dit land maar met je vingers te knippen en alles slaat om.

Dit is de situatie momenteel beneden het dakterras in Pahar Ganj, waar we nu zitten. Iemand is heel druk een gammele geluidsinstallatie te testen, iemand anders schikt en herschikt de stoelen en een clubje agenten houdt de boel in de gaten.

De jongens van het dakterras

We sliepen de afgelopen week in verschillende kleine guesthouses. Echte familiebedrijfjes. Vaak gewoon bij mensen in huis, ze hebben een paar kamers over en verhuren die voor toeristen. Je krijgt waar je voor betaalt: 500 tot 700 roepies (7 tot 10 euro) voor een tweepersoons kamer met eigen badkamer. Eenvoudig tot op het bot. Soms zelfs inclusief toiletpapier. Altijd schoon.

Op het dakterras of in de binnentuin staan een aantal tafeltjes. Je kunt aanschuiven voor het eten of een kopje kruidige chai, vanaf ongeveer half 8 tot een uur of 10 's avonds. Voor de bediening en het koken hebben de families vaak een of twee jongens in dienst genomen. Zowel in Bikaner, Jodhpur en hier in Pushkar zijn het dezelfde soort jongens.

Ze komen uit dorpjes op het platteland, zijn voor een baantje naar de stad vertrokken en laten hun familie voor maanden achter. Ze spreken onverstaanbaar slecht Engels en kunnen bijna niet lezen. Dat wil zeggen: ze kunnen alleen Hindi lezen en schrijven. Met de Engelse menukaarten hebben ze zoveel moeite dat wij als gasten zelf op moeten schrijven wat we willen. Daarna moeten we het voorlezen en hopen dat het onthouden wordt of dat de jongen het nog even navraagt aan zijn baas. Vandaag kregen we sinaasappelsap in plaats van ananassap, dat soort dingen.

Ze koken stuk voor stuk erg lekker, maar kennis van hygiëne is hen nooit bijgebracht. Soms krijgen we vieze vorken en het eerste schone theekopje moeten we nog tegenkomen. De restjes staan her en der in een koelkast, niet afgedekt. Echt ziek worden er niet van, maar in Jodhpur sputterden onze darmen een klein beetje tegen.

's Nachts slapen ze op een matras op het dak, ze gebruiken de gasten wc om zich op te frissen. Hun wereld is niet veel groter dan deze daken of binnentuinen. Maar he, ze hebben een baan die ze op het platteland waarschijnlijk niet konden vinden. Als ik in Nederland zo'n restaurant zou treffen, was ik direct vertrokken. Hier in India is het soms gewoon de standaard. Ze doen zichtbaar keihard hun best, maar het resultaat is vaak net niet wat het zou kunnen zijn. Ergens heb ik te doen met deze jongens, amper 18 jaar oud en dan zo hard werken voor een hongerloontje.

Meermaals twijfelen we 's ochtends of we niet eens buiten de deur zullen ontbijten, in een echt restaurant. Maar elke keer komen we weer terug op de dakterrassen, gewoon omdat deze jongens een kans verdienen.

Een wollen trui bij 32 graden

We zagen het hier al vaker: Indiërs zijn niet altijd gekleed conform de temperatuur. Of beter: ze kleden zich anders dan in onze Westerse ogen handig zou zijn. Met name de combinate overhemd en wollen spencer doet het erg goed bij de mannen. Vrouwen dragen regelmatig nog een vest over hun sari of salwar khameez. Intussen proberen wij ons zo luchtig mogelijk te kleden en tegelijkertijd geen onnodige lichaamsdelen te tonen. We zoeken een combinatie tussen respectvol en comfortabel.

We vroegen aan een man in ons guesthouse naar het waarom achter de wollen spencers en dikke truien. Hij antwoordde verzuchtend dat het doorgaans in november zo'n 10 graden kouder is en dat dit normale kleren zijn voor november. Achteloos vertelt hij dat de seizoenen wat in de war zijn de laatste jaren. Dat dit jaar het regenseizoen uitbleef en dat het na de eigenlijke regentijd ineens onophoudelijk begon te regenen. Ik gooi de term Global Warming op tafel en de man begint tegen te sputteren. Nee, daar kon het niet aan liggen.

Diezelfde ontkenning kwamen we in Bikaner tegen. Achter het guesthouse werd een stapel plastic verbrand. De eigenaar wuifde de problemen weg, zo erg kon zo'n fikkie niet zijn, toch? Nee, als hij de enige was in de stad, was het inderdaad niet zo erg. Maar waar je 's ochtends ook loopt, overal smeulen stapels afval na. Overal hangen duizeligmakende dampen, als je te dichtbij komt.

Als we in de winkel een plastic zakje afslaan met als reden dat er al genoeg plastic is op straat, worden we meewarig aangekeken. Zo'n tasje is toch heel handig? Of als we in een rickshaw een shawl voor onze neus en mond slaan tegen de zwarte uitlaatgassen van het verkeer om ons heen, overal worden we aangekeken. Als we na een dag in de stad onze neus snuiten komt er zwarte troep uit, dat kan niet gezond zijn.

Global Warming bestaat niet in dit land. Het is een probleem van het westen, niet van de Indiërs. Hier hebben mensen meer zorgen over of hun kinderen wel naar school kunnen, zorgen om 's avonds een voedzame maaltijd op tafel te krijgen en zorgen om de dure medicatie die een zieke oma nodig heeft. Maar intussen klagen ze hier wel over de dalende waterputten in deze woestijnregio (een meter per jaar!), over het uitblijven van de regen en het stijgen van de temperatuur.

Het is allemaal wat dubbel en ingewikkeld te begrijpen. Thuis doe ik hard mijn best milieubewust te leven en hier worden dagelijks enorme stapels plastic achteloos in de fik gestoken.

Niks doen...

... is soms best fijn.
Vandaag struinen we door de bazaarstraatjes van Jodhpur, we kopen nieuwe zakdoekjes, wierook en gekleurde pennen. We drinken ijsthee en lassi op een prachtig dakterras. We struinen nog wat verder, kopen een kleurrijke hanger met belletjes, lunchen vegetarisch op een ander dakterras en lezen heel wat pagina's weg.

Heerlijk!

Wat hebben we gekocht?

Vanmiddag liepen we na het fort nog een stukje door de smalle straatjes van het blauwe centrum van Jodhpur. Specifiek waren we op zoek naar de winkel van de Sambhali Foundation. Een organisatie die vrouwen stimuleert om een economisch onafhankelijk leven op te bouwen. Ze maken en verkopen prachtige souvenirs van sleutelhangers en sieraden tot kaarten en kleding. Ik vond er een mooie groen-met-gele salwar, een broek die elke Indiase vrouw in de kast heeft hangen.
Een stukje verder kwamen we bij de markt. Een drukke verzameling kraampjes vol kleurrijke spullen. Van emmers tot zeven en van ondergoed tot bloemkool. Alles. Omdat de shawl die ik meenam uit Nederland inmiddels verschrikkelijk muf ruikt, zocht ik een nieuwe roze dupatti uit. Een luchtige dunne shawl die fijn groot is.
Daarna zagen we nog wat rare vruchten liggen. We mochten proeven en waren verkocht. Zoet, vol kleverige zwarte pitten en een klein beetje vruchtvlees. De buitenkant zit vol schubben, als een artisjok. Heeft iemand enig idee wat we gekocht hebben? Wij nog niet...

Karma is our new friend

Alles lijkt vanzelf te gaan deze reis. Ik durf het niet te hard te roepen, maar vooralsnog reizen we als vanzelf.
Nadat we dinsdag Jaipur verlieten richting Nawalgarh, vonden we daar in no-time de plek waar we naar op zoek waren: Apani Dhani. Een eco-lodge in het meest smerige land ter wereld? Dat klonk interessant, dus we besloten een kijkje te gaan nemen. We vonden een prachtig stuk India, bijna een utopie. Zonne-energie, zonneboilers, composteerbaar servies, gefilterd kraanwater (geen plastic flessen) en biologisch eten uit eigen enorme tuin. We verbleven in een huisje rond de binnenplaats en voelden ons meer dan welkom bij de familie.

Groot was het contrast toen we donderdagavond in Bikaner aankwamen. De riolen lagen gevaarlijk open en achter het guesthouse werden dagelijks stapels plastic verbrand. Sabine werd zo misselijk van de giftige dampen, dat een heel bord avondeten is blijven staan. Tot groot verdriet van de vrouw des huizes, die zo haar best had gedaan op het koken.

Vrijdagochtend hebben we op het station in Bikaner binnen 15 minuten een treinticket om vandaag naar Jodhpur te gaan. Dat heeft tijdens voorgaande reizen ook wel eens uren geduurd... De eigenaar van het Vinayak guesthouse in Bikaner biedt aan om het Pushp guesthouse in Jodhpur te bellen om een kamer voor ons vrij te houden. Zo lief. Helaas loopt het telefooncontact wat stroef en lukt het hem niet. In de trein ontmoeten we een gezinnetje dat de eigenaar van ons gewenste guesthouse kent en spontaan gaat bellen voor een plekje. Wat een geluk deze keer, ze houden een van de vijf schaarse kamers voor ons vrij.

Eenmaal in Jodhpur vinden we zonder oplichtingspraktijken een rickshaw naar Pushp en na wat geslinger door onmogelijk drukke steegjes, zitten we nu op een dakterras met zicht over de stad en het majestueuze fort. De komende vier nachten zitten we perfect.

Conclusie na een week: alles gaat supersoepel van een leien dakje. Bijna eng. Maar wel erg prettig. Heel erg prettig.

Zo moet het dus niet

Dat je besluit om met een rickshaw terug naar het hotel te gaan. De chauffeur weet de weg niet (of doet alsof), dus wij navigeren hem links en rechts door de stad. Tot vlak na Ajmer Gate ineens de weg is afgesloten. Hij stopt, kijkt schouderophalend achterom en maant ons uit te stappen. We betalen voor een kwart ritje en moeten alsnog een eind lopen...

In 36 uur van Amsterdam naar Jaipur

Een reis die ondanks de slopende duur toch verrassend soepel verliep. Onvoorstelbaar dat in een land als India zoveel dingen achter elkaar goed kunnen gaan. We zaten ons bijna af te vragen of er nog iets fout zou moeten gaan, dit was te perfect...

Er stond geen eindeloze rij bij Immigration, onze tassen kwamen allebei van de band, met de splinternieuwe metro naar de stad ging als vanzelf, een rickshaw naar Old Delhi railway station stond zo ongeveer voor ons klaar, de trein was ruim op tijd en in Jaipur werden we direct opgepikt door de chauffeur van het hotel. Dat moet allemaal met ons karma te maken hebben gehad. Kan niet missen. Ik heb wel eens andere dagen gehad in dit land...

Vooralsnog doen we rustig aan in Jaipur. We dwalen wat door de stad, laveren op een zebrapad tussen auto's en motors door, eten met onze vingers de meest heerlijke curry's, drinken zoete lassi en wennen nog even aan de meer dan aangename temperatuur. Maar bovenal verbazen we ons over de meest bizarre dingen die hier doodnormaal lijken te zijn. Was dat echt mensenpoep op straat? Waarom zit er zo'n groot gat in de stoep dat je zo het onderliggende riool in zou vallen? Waarom woont dat gezin op de stoep? Waarom bestaat het concept 'vuilnisdienst' hier niet?

Twee zussen voor het eerst samen op reis. Wij vermaken ons hier wel.