Dag Azië, tot gauw!

De zes maanden zitten er al op. Morgen vlieg ik naar Nederland. Morgen! Onvoorstelbaar.
Terug naar Hema en Albert Heijn, naar mijn naaimachine en keuken. Terug naar mijn fiets en naar georganiseerd verkeer. Zomaar wat kleine dingen die ik miste. Maar ik mis ze nog niet zo heel erg, ik zou nog wel een maand of wat verder kunnen reizen. Naar Taiwan, Japan of Hongkong.

Terug naar mijn eigen bed. Ik kan me er nog niets bij voorstellen. Het is te ver weg. Vreemde bedden zijn mijn eigen bedden geworden, met mijn eigen wekker en boek ernaast. Vreemde douches werden mijn eigen douche door simpelweg de inhoud van mijn toilettas uit te stallen. Overal had ik vaste cafeetjes en restaurants, waar het personeel me na een paar dagen herkende. Eetstokjes en vingers werden het nieuwe bestek. Thuis is overal waar het comfortabel is.

Azië was geweldig. Dit halve jaar was prachtig. Onvergetelijk. Bijzonder. En te kort.
Ik kan hele waslijsten maken van wat ik ga missen, te beginnen bij streetfood voor een euro, halverwege staat het zoete fruit en aan het eind de oprecht lieve mensen overal. Dan vergeet ik nog honderden andere mooie, leuke, fijne en goede dingen hier. Oh, en het klimaat natuurlijk.

En toch... er zijn ook dingen die in Nederland fijn zijn. Toiletpapier in de pot kunnen gooien zonder dat de riolering verstopt raakt. Geen zorgen om potentieel gevaarlijke muggen. Echte vegetarische maaltijden zonder stiekeme vissaus, verpulverde garnalen of kippenbouillon. Op Buienradar kunnen zien dat het over exact twintig minuten gaat regenen. Een warme douche wanneer ik maar wil. Autogordels. Elke 30 minuten een trein. Een ambulance binnen 10 minuten. Veilig kraanwater. We staan er in Nederland niet altijd bij stil wat we wél hebben.

Maar Azië en Europa zijn niet te vergelijken. De één is niet beter dan de ander. Ook niet slechter. We zijn allemaal mensen en maken overal het beste met wat er voor handen is. In de Filipijnen betekent dat koud douchen bij kaarslicht, in Nederland betekent dat het elektriciteitsbedrijf bellen als er geen stroom is. In Indonesië vertrekt de bemo chauffeur niet voor er genoeg passagiers zijn, in Nederland zijn we boos als de trein een kwartier vertraagd is. We handelen overal ter wereld met wat er beschikbaar is en weten overal wat we wel en niet kunnen verwachten.

De zon schijnt vandaag.
Laat ik er nog maar eens van genieten.
Het voelt bijzonder goed hier.
Morgen is nog heel ver weg.

Een week in Bangkok

Een miljoenenstad zoals Azië er meer kent. Chaotischer dan Kuala Lumpur, veiliger dan Manila, minder ontwikkeld dan Singapore of Seoul en schoner dan New Delhi. Dat is Bangkok. Het is makkelijk om je rond te bewegen, makkelijk om een winkel te vinden voor datgene waar je naar zoekt, er is de hele dag lekker streetfood te vinden en mensen spreken verstaanbaar goed Engels.
Prettige stad. Maar dat had ik vast al gezegd.

Ik dwaalde door de Siam Paragon, Terminal 21 en Central World shopping malls. Kocht een rode bloemetjesjurk en gooide twee jurken-met-gaten weg. Ik vond mooie schriften, notitieboekjes en kaarten. Dronk zoete melkijsthee en at nog zoeter, kleverig schepijs. Ik vulde mijn toilettas aan met fijne producten bij Boots en vond een heuse muur vol breibenodigdheden in Paragon Department Store. Met Japanse wol keerde ik terug in het hostel.

Ik was ook nog even supertoerist. Wát Pho had ik nog niet eerder gezien, dus ik ging de grote, gouden, liggende boeddha bekijken. Verder heb ik de toeristenactiviteiten deze week beperkt tot het schrijven van ansichtkaarten.

And last but not least: ik maakte maandagmiddag een sierlijke smak op de grond. Met mijn hoofd op de grond, vraag niet waarom, het kwam kennelijk zo uit. Bril kapot, snee in mijn voorhoofd, sneeën in mijn handpalmen, snee in mijn knie. Dat was het zo'n beetje. Voor wat buitenlandse omstanders, inclusief Australische dokter, geneoeg reden om me naar het ziekenhuis te sturen. Aan hun gezichtsuitdrukkingen te zien, was mijn bloedende hoofdwond nogal eng. Ik had zelf geen idee hoe het eruit zag, echt pijn deed het niet.
De Australiër bood aan om mee te gaan en zo belandde ik op de Emergency Care van een superchique privé-ziekenhuis. Geen Aziatische kakkerlaktoestanden hier, dit was luxer dan welk Nederlands ziekenhuis ook. Ik mocht kiezen uit hechtingen of hechtstrips en koos voor de minst pijnlijke oplossing. Wie gaat zich nou vrijwillig laten hechten? Na wat smeren met betadine, water en doekjes werden er hier en daar grote witte pleisters geplakt en mocht ik naar de kassa. 75 euro voor een uur topzorg, waar is dat in Nederland mis gegaan?

Dinsdag moest ik van de dokter rustig aan doen. Dus ik installeer me op bed met thee, breiwerk en boek. Alleen even de deur uit om te lunchen, is het plan. Voor woensdag en donderdag zijn er nog geen plannen. Gewoon nog wat ronddwalen hier en daar. Vers fruit eten, ander streetfood testen, nog even genieten van Azië. Nu het nog kan.

Hallo Bangkok!

Zeven jaar geleden was ik hier al eens twee dagen. Grote stad, veel namaakartikelen: dat is alles wat is blijven hangen. Hoog tijd voor een herkansing.

Gistermiddag kwam ik aan op het kleine Don Mueang vliegveld en na een soepele visumstempel was ik met een superkitsch barbieroze taxi een flinke file later daar waar ik wezen moest. De chauffeur kon geen Engels lezen, dus mijn briefje-in-blokletters had geen nut. Het telefoonnummer van het hostel was de oplossing, hij belde gewoon even om te vragen waar ik heen moest. Met een glimlach kom je hier overal.

Ik heb mezelf een splinternieuw minimalistisch design hostel aangesmeerd, 3HOWW Hostel in Sukhumvit, tussen glimmende shopping malls en hoge kantoorgebouwen. Met een metro en skytrain om de hoek. Kilometers verwijdert van de backpackersgekte rondom Khao San Road, dé bekende straat waar jonge backpackers die voor het eerst buiten Europa komen kijken, zich verzamelen om emmers bier te drinken. Alcohol verlamt hun heimwee ongetwijfeld.
In mijn hostel geen dreadlock-backpackers of 18 jarigen, ik zit tussen gelijkgestemden die 's avonds om elf uur gaan slapen.

Vandaag kocht ik een gezellig ogende stadsplattegrond, een minireisgidsje (we zouden in Europa het assortiment van Kinokuniya bookstores moeten hebben!), een nieuwe bloemetjesjurk, lippenbalsem en fruitchips. Dat was het wel zo'n beetje. Tegen vier uur moest ik nog lunchen en aangezien het regenseizoen met bakken uit de lucht kwam en het aan alle kanten bliksemde en donderde, streek ik neer in een shopping mall. Daarna moest ik nog schone was regelen en voor ik het wist was het al donker en barstte de volgende hoosbui los. De tijd haalde me in. En: shit, waar heb ik toch die paraplu opgeborgen?

Het voelde vandaag meer als Singapore, of Bukit Bintang in Kuala Lumpur. Afgezien van al die onleesbare Thaise tekst.
Morgen weer een dag. Dan moet echt eerst de was gedaan worden.