Herfstblaadjes en winterplannen

Goudgele bomen die de stad nog een laatste dosis licht lijken te geven, voor de donkere wintermaanden beginnen. Dat is wat ik zo mooi vind aan de herfst. Ik maakte lange wandelingen door de stad, door bergen blaadjes en genoot van de heldere luchten de afgelopen dagen.

Intussen zijn er winterplannen:
Over vier weken vertrek ik voor een tweeweekse treinreis van Gouda naar Stockholm. In stukjes kocht ik de afgelopen tijd treintickets, die verrassend voordelig waren wanneer je ze exact drie maanden voor de reisdatum boekt. Aangezien alle treintickets inmiddels vast staan, heb ik ook de overnachtingen geboekt. Dit wordt eens wat anders dan het 'op de bonnefooi reizen' waar ik zo aan gewend ben.

De eerste halte is straks Hamburg, waar ik gelijk iets nieuws ga proberen. Via AirBnB heb ik een kamer bij mensen in huis geregeld. Nog nooit eerder gedaan, maar wel veel goede verhalen over gehoord, dus ik ben heel erg benieuwd of ik het leuk ga vinden.
Daarna gaat de treinreis door naar Kopenhagen, Malmö en door naar Stockholm. De laatste vier dagen van mijn reis komen mijn ouders ook naar Stockholm om een weekend samen door de stad te struinen en samen terug te vliegen naar Nederland. Gezellig!

Als iemand nog leuke tips heeft voor één van deze steden, hoor ik het graag!

Hallo 2015!

De laatste dagen van 2014 gingen snel. Eerste Kerstdag kwamen pap en mam eten, wandelden we door de regen en onder prachtige wolkenluchten met regenboog door de polder en bekeken we na het eten het sprookjesachtig verlichte stadhuis. Ik waande me even in Disneyland.

Tweede Kerstdag was voor thee en chocola (nee, niet allemaal tegelijk). En voor boeken en films op tv. Daarna ging het sneeuwen en veranderde de wereld heel even in een wit sprookjeswonderland.

Nu is het januari. 2015. Het klinkt nog steeds wat ver weg, maar het is er wel. Er zijn geen duidelijke plannen of goede voornemens. Januari is altijd voor het afronden van 2014 breiprojecten, dingen die anders in een mand blijven liggen. Ik brei een tweede sok en maak een muts af. Intussen lees ik een interessant boek van Dan Kieran over slow travel, The Idle Traveller. Over langzaam reizen en om je heen kijken. Ik herken een deel van mezelf in het boek, maar vind tegelijkertijd dat het nog 'beter' kan. Misschien liggen daar kansen en voornemens voor dit nieuwe jaar verstopt?

Januari is ook voor Dublin, over twee weken zit ik in een Ierse pub en slaap ik naast een whiskey stokerij!

Nog 90 dagen...

Er is weer iets om naar af te tellen. Fijn. 

Vorige week boekte ik samen met mama een ticket naar Dublin. Gewoon, omdat het maar 40 euro retour was, inclusief een kleine koffer én handtas. Achterlijk eigenlijk, een treinkaartje vol tarief van Amsterdam naar Maastricht is duurder dan onze vlucht naar Dublin. Ik klaag niet hoor, ik profiteer alleen.

Gisteren ging ik in de bibliotheek boeken halen over Dublin. Op herfstavonden als deze, als de wind de blaadjes rond het huis blaast, is het fijn om op de bank te bladeren in reisboeken. Om notities te maken van dingen die je écht wil zien en pubs en musea te vinden waar je écht heen moet. Om weg te dromen naar nieuwe bestemmingen.

Intussen zijn we in Nederland dus in de herfst beland. Azië lijkt elke dag verder weg. Ik brei mijn allereerste sokken, ze gaan zo vanzelf dat ik bang ben dat er iets mis gaat zonder dat ik het door heb. Ik wacht op een nieuw te-ingewikkeld-om-uit-te-leggen breiproject van designer Stephen West. Ik bekeek de nieuwe Markthal in Rotterdam. Ik dronk thee bij Opa, at appeltaart bij Oma en aaide het konijn van mijn zus.

Alsof ik nooit ben weg geweest.

De omgekeerde cultuurshock

Het moeilijkste moment van deze hele reis? Het thuiskomen. Absoluut.

Alles wat zes maanden vanzelfsprekend was, is ineens verworden tot absurd. 

Toiletpapier kan weer gewoon in de toiletpot, in plaats van het altijd viezige bakje ernaast. De supermarkt ligt vol met een overdaad aan producten. Ik zie geen kakkerlakken in de trein. Er komt stomend heet water uit de douche, koude douches zijn verleden tijd. Auto's stoppen voor het rode licht en ik krijg voorrang als ik een zebrapad over wil steken. 

Allemaal ondenkbaar in grote delen van Azië. Of toch op zijn minst erg lastig.

De afgelopen dagen fietste ik door een stad die ik op een vreemde manier herkende. Ik woon hier. Alles is gewoon doorgegaan zonder mij en tegelijkertijd sta ik er versteld van hoeveel kleine dingen er in zes maanden veranderden. Winkels in de stad kwamen en gingen. Het hobbelige fietspad is weer netjes glad gemaakt, Nederland 1 noemt zichzelf ineens NPO1 (dat is vast achter een bureau uitgedacht...). De radio speelt liedjes die ik niet ken en ik moet weer inhaken op het Nederlandse nieuws.

Ik moet mijn draai hier weer vinden. Uit het van-dag-tot-dag-ritme loskomen en de wekker weer om half acht zetten. Niet meer je schoenen uit trekken voor je een winkel, huis of restaurant binnen gaat. Gewoon netjes wachten in een rij, in plaats van de 'ellebogen-techniek' toe te passen. Geen vierbaansweg oversteken zonder zebrapad of stoplicht. Op tijd komen voor de trein, in plaats van er vooraf rekening mee houden dat er altijd een kwartier speling is.

Mijn eindconclusie is vooralsnog dat we het hier uitzonderlijk goed hebben en zelfs de luxe hebben te kunnen klagen over deze voorrangspositie. Er zal echt geen Aziaat zijn die het in zijn hoofd haalt te klagen over iets dat goed functioneert. 

De omgekeerde cultuurshock. Hier is 'ie.

Nog maar twee nachten in mijn eigen bed!

Eigenlijk was er nog een bericht van vorige week woensdag, waarin ik de laatste tien nachten aankondigde... maar door een onhandige fout heb ik dat bericht per ongeluk uit de database verwijderd en nu is het compleet opgelost in cyberspace. Soms heb je dat.

Vandaag zijn er nog maar twee nachten om af te tellen. Twee nachten!
De afgelopen dagen stonden in het teken van de allerlaatste voorbereidingen. Nog gauw even naar de kapper, koelkast en diepvries leeg- en schoonmaken, op de valreep nog wat rommelzakjes maken voor in m'n backpack, die laatste zak oud papier naar de container brengen en tussendoor de Lonely Planet van Korea doorspitten op zoek naar mooie bestemmingen.

Dat was het wel zo'n beetje. Morgen alles inpakken en zaterdag naar Schiphol. Klaar!

Nog maar veertig nachten in mijn eigen bed!

India ligt alweer even achter me en het vertrek naar Zuid Korea komt steeds dichterbij. De tijd vliegt, om met een cliché te beginnen. Er zijn nog maar veertig nachten over. Veertig. Dat leek mij nog best wel veel, maar als ik bedenk wat ik allemaal nog moet uitzoeken, bedenken, regelen en aanschaffen is veertig dagen ineens niet zo heel veel meer.

Er zwerven inmiddels twee Lonely Planets door het huis. Ik lees me in over de eerste twee landen van de reis: Zuid Korea en de Filipijnen. Ik heb me voorgenomen geen routes te plannen, maar om als leidraad een aantal plaatsen aan te kruisen waar ik graag heen zou willen. Zonder verplichting dat ik daar dan ook echt heen moet, ik wil het liefst zoveel mogelijk vrijheid houden.

In een hoek van de woonkamer staat intussen een grote doos waar ik spullen in stop die mee moeten. Van 96 malariatabletten tot zonnebrandcrème en van nieuwe tandenborstel tot metalen drinkbeker. Plus alles ertussenin. Het meest ingewikkelde moet nog komen: wat voor kleding neem ik mee en vooral: hoe veel of hoe weinig?

En dan nog de lijst voor praktische en financiële zaken. Van sportschool- tot televisieabonnement en van reisverzekering tot spaarsaldo. Tussendoor nog een visumaanvraag voor de Filipijnen en oh ja, de belastingaangifte moet ook nog ingevuld worden. Alles eist duidelijk nog de nodige aandacht op de komende weken.

Die veertig dagen gaan vliegen, dat is zeker.

In 188 dagen van Seoul naar Bangkok

Verjaardagscadeau voor mezelf: een open-jaw ticket van Amsterdam naar Seoul en van Bangkok naar Amsterdam. De tussenliggende tijd: 188 dagen, 27 weken of zes-maand-en-een-beetje. Gewoon omdat het kan.

Precies. Ik ga een half jaar op reis. Vanaf nu staat de vertrekdatum vast op een zaterdag ergens in maart. Nog minder dan 5 maanden te gaan tot vertrek, waarvan ik ook nog één maand in India mag doorbrengen. Wat een straf. Wat een voorrecht.

Een lang gekoesterde droom gaat hiermee in vervulling: het maken van een grote reis. Jaren heb ik hierover gedroomd, maar altijd waren er teveel goede redenen om zoiets vooral niet te doen. Ik reisde wel veel, maar langer dan 33 dagen ging ik nooit van huis. Op dit moment zie ik alleen maar goede redenen om wel op reis te gaan. Om een rugzak in te pakken en op de bonnefooi naar Zuid Korea te vertrekken.

Vliegen naar Zuid Korea, dat is het plan. Voor zover er dan sprake is van een vooropgesteld plan hè, want het liefst reis ik zonder plan. Er is straks alleen een beginpunt en een eindpunt. Van Seoul naar Bangkok. De tussenliggende maanden hoop ik in Zuid Korea, de Filipijnen, Indonesië en Maleisië door te brengen. Maar dat zijn slechts wensen en dromen. Eerst nog een keer naar India, nog maar 13 dagen tot vertrek naar New Delhi!